Honderdduizenden kinderen en jongeren gaan elke dag de straat op. Te voet, met de fiets, achterop de longtail of met de bus. Ze steken over, ze wachten aan een licht, hangen even rond op een pleintje, ze rijden op weg naar school langs de steenweg, steken het zebrapad over naar de sportclub of naar andere hobby’s, kuieren naar speelpleintjes en ook naar huis.
Die verplaatsingen zouden vanzelfsprekend moeten zijn. Voor veel kinderen en jongeren is dat niet zo.
Download het volledige dossier
(en lees onze concrete aanbevelingen aan beleidsmakers)
Kinderen zijn al onderweg
Kinderen fietsen al, gaan te voet naar school, of springen zelfstandig de bus of de tram op, op weg naar hun hobby, hun vriendjes of die fijne speeltuin in de buurt. Wie het niet doet, wil vaak wel, maar mag niet. Dat hangt niet altijd van het kind of de ouder af, maar vooral van de omstandigheden: niet overal kan een kind veilig autonoom de weg op.
Hoog tijd om dat in kaart te brengen. Wie is hier beter voor geplaatst dan de ervaringsdeskundigen zelf? Wie dagelijks vier kilometer fietst tussen huis en school, kent de gevaarlijke punten beter dan om het even welke beleidsmedewerker. Hun stem hoort structureel mee te wegen, niet als sympathiek decor maar als bron van expertise.
"Ik heb heel veel moeten zagen om alleen te mogen fietsen. " Zesde leerjaar
Kinderfietstelling
Eind mei 2026 organiseerden de Fietsersbond, Mobiel 21 en de Leerstoel Fiets van de UGent de allereerste Vlaamse kinderfietstelling. Vrijwilligers telden van 26 tot en met 29 mei 2026 hoeveel kinderen de fiets namen in de spits tussen 7.30 en 8.30 uur. Ze deden dit op 21 locaties in zowel Vlaanderen als Brussel. Hier lees je meer achtergrond over de Kinderfietstelling. De uitspraken van kinderen komen uit klasgesprekken die Mobiel 21 voerde in het Lyceum, de Sint-Pietersschool en Don Bosco in Mechelen, met het tweede, derde en zesde leerjaar. Die gesprekken zijn afzonderlijk gerapporteerd.
“Ik kom graag met de fiets, want dan kan ik samen met mijn broer naar school komen. ”
Openbaar vervoer door kinderogen bekeken
TreinTramBus vroeg samen met de Gezinsbond aan volwassenen én kinderen hoe zij het openbaar vervoer ervaren. Kinderen blijken onderweg best wat plezier te beleven: uit het raam kijken, samen op pad zijn, iets lezen of gewoon genieten van de reis. Maar lang wachten, drukte en onbetrouwbare verbindingen kunnen daar snel een domper op zetten.
Wat maakt openbaar vervoer kindvriendelijk? Wat is goed en wat kan beter? Lees het rapport.
Lees hier wat gemeenten en scholen kunnen doen.
Lees hier wat Vlaanderen kan doen.
De route van het kind
Kinderen mogen zelden alleen naar het park, de sportclub of naar vriendjes. Nog lastiger is de weg naar school: die wordt ingeschat als te onveilig.
Dat is meer dan enkel een gevoel. Elke dag zijn tien Vlaamse scholieren tussen drie en achttien jaar betrokken bij een verkeersongeval op weg naar of van school. Meer dan 60 procent van die slachtoffers verplaatst zich te voet of met de fiets. De ongevallencijfers tonen het duidelijk aan: onze infrastructuur is niet ingericht op maat van kinderen.
Een route is zo veilig als haar gevaarlijkste punt
Een route wordt niet beoordeeld op haar gemiddelde, maar op haar slechtste honderd meter. Negen veilige kruispunten en één levensgevaarlijk kruispunt resulteren niet in een weg waarop een ouder zijn kind alleen durft laten rijden. Zo redeneert een ouder, zo redeneert een kind, en zo zou een wegbeheerder ook moeten redeneren.Lees hier wat gemeenten en scholen kunnen doen.
Lees hier wat Vlaanderen kan doen.
Een straat wordt gedeeld.
De straten waar kinderen fietsen en wandelen delen ze met anderen. En het voertuig waarmee ze gedeeld wordt, is de voorbije twintig jaar systematisch groter, hoger en zwaarder geworden. Het kind dat ernaast fietst of wandelt, meet nog steeds een meter twintig. Tijdens de spitsuren zijn daarenboven niet enkel kinderen onderweg: ook logistiek en leveringen zijn daarrond geconcentreerd.
Lees hier wat gemeenten en scholen kunnen doen.
Lees hier wat Vlaanderen kan doen.
